Za mniej wiecej miesiac bedzie mozna spodziewac sie nowego, ciemnego i jeszcze bardziej goryczkowego trunku tego jakze wspanialego browaru domowego. Bedzie nowy smak, beda nowe doznania i nowa dawka pozytywnej energii. A juz za 2 dni premiera nowego orzeźwiającego i bardzo wystrzałowego napoju na bazie chleba zytniego. Nazwa jeszcze nie jest oficjalnie ustalona, trwaja konsultacje z szefostwem i przeprowadzane sa badania rynkowe. Narazie w okresie probnym ilosc butelek jest ograniczona, lecz mamy nadzieje powiekszyc produkcje. Zapraszamy serdecznie na degustacje! BON APPÉTIT!
Nie wiem czy Wy, drodzy czytelnicy i odwiedzajacy, tez macie tak jak ja, iz z roku na rok wakacje staja sie coraz ciekawsze i weselsze. Zapowiadało sie ze bedzie marnie, pogoda byla niezabardzo i ogolnie samotnie było. Dopiero sierpien przyniosl ze soba nadzieje. Wiele rzeczy mi sie zmienilo na lepsze w tych ostatnich tygodniach. I dziekuje za to serdecznie ;) Popracowalem, ponudzilem sie, zdobylem nowe doswiadczenie, popodrozowalem, poodpoczelem, poznalem nowych ludzi i jestem pełem sil do walki o lepszy byt. Hej ho!
Ostatnimi czasy znow wybyłem z domu i wraz z Żoną i Wroną wyruszyliśmy nad Jezioro Klimkowskie znalesc troche spokoju i wytchnienia. Zatrzymalismy sie w Kunkowy, a dokladniej w ujsciu ( nie Usciu huehie) rzeczki czy tez potoku Przysłup. Znalezlismy tam przytulne miejsce z dachem nad stolem, landryna i z dala od cywilizacji. Trzy dni tam zabawilismy. Po zaopatrzenie jezdzilismy stopem do Teresowego U(j)scia (a wogle to u Tereski to by stalymi bywalcami jestesmy) Raz jechalismy z panem lesniczym, raz z gluchym dziadkiem i mlaskajasa babcia, a innym zaś razem z mlodym kierowca ciezarowki. Woda ciepła lecz dosc mętna. Wodowalismy kilka statkow: tratwe, ktora marnie plywala, kilka wystruganych kawałków drzewna z prowizorycznym żaglem i piekny jacht "Ala" pływający doskonale, niczym Sokół Maltański. Podczas tych blogich dni wypalilismy tez kilka ognisk, poogladalismy piekne zachody słonca oraz dyskutowalismy na trudne tematy mlodosci. I tym razem Szczescie czuwało nad pogodą. Ha, wkoncu nosze je zawsze ze soba przypiete do plecaka. Mam nadzieje ze moc Szczescia nie skoncy sie wraz z 31 sierpnia ... Eh co ja bredze, przecie wszystko rysuje sie w radosnych barwach ;)
ps. Browar Dzikie Beskidzkie reaktywacja!! juz za miesiac nowa odsłona, premiera nowego niepowtarzalnego smaku i... bonus w postaci nowego trunku!!
a ostatnio bo cza kolejne rzeczy opisywac. Przeto tyle sie dzialo przez te ostatnie 2 tygodnie ;) Dzień trzeci tułaczki po beskidzie niskim.Wstał piekny dzien po nocnej burzy. Oczywiscie cmentarzy tych ktore mnie interesowały nie znalezlismy. Szybko zebralismy sie gdyz pawerejdow herbaty robic nie musielismy. Zaraz za popegieerowska Ożenna wkroczylismy na ścieżki Magurskiego Parku Narodowego, a ten przywitał nas słodyczami w postaci przepysznych czernic. Szło sie przyjemnie lekko, przyzwyczalismy sie do noszenia domu i zarcia na plecach. Po drodze, na Filipowskim Wierchu, spoczeliśmy na chwile aby wpisac sie w zeszycik pamiatkowy. Pod koniec dnia pozegnalismy niebieski szlak graniczny i zeszlismy do Huty Polanskiej. Po zakwaterowaniu sie w schronisku, zjedzeniu, zrobieniu prania, zaczelismy szukac sklepu z alkoholem. Przeszlismy kilka kilometrow i nic, wiocha zabita dechami. Za to rozszalała sie burza przez co caly wieczor i noc nie bylo pradu w wiosce. Ohh ale noc byla bardzo przyjemna, najedzeni spalismy w cieplym, wygodnym łozu i marzylismy o przyszlosci. Dzien czwarty - dzien powrotu. Pozegnalismy sie z Huta i wyruszylismy do domu. Zaraz przed Krępna złapalismy stopa. Kierowca byla siostra zakonska. Opowiadała o dobrych ludziach i o wezbranych rzekach. Wysadziła nas w Kątach skad niedlugo potem wyruszylismy Pekaesem do Jasła. Droga pekaesem hmm jak to droga autobusem, nic ciekawego. W Jaskie-masle czekalismy dlugo na autobus do NS gdyz, jak zostalismy poinformowani, na trasie rozne rzeczy sie dzieja i cza czekac. W autobusie troskliwa mamusia bała sie ze dzieci wyleca przec okno, aaa i takie tam... Na zakonczenie calej podrozy i przygody wspaniałej razem wszyscy poszlismy na piwo. Cała wyprawa bardzo udana, podobać sie podobała, pogoda calkiem ok, a i szczescie nas nie opuszczało do ostatniej minuty. Oczywiscie za rok powrocimy w tamte rejony i dokonczymy podroz w strone bieszczad. Moze wieksza grupa osob.
a teraz tak z innej beczki huehie. Jest ktos zainteresowany nokia e51?? Za 150 pln ;)
A wiec... Niedziela, świeto wojska polskiego i matki boskiej krolowej korony polskiej, dzien drugi, piekna pogoda. Wstalismy wypoczesci po dlugiej i przyjemnej nocy i czem predzej wzielismy sie za przegotowywanie wody z pobliskiego zrodełka. A było to konieczne gdyz nasze zapasy wody po pierwszym dniu byly bardzo skromne. Zaparzyliśmy kilka pałerejdow herbaty, zwinelismy manatki i ruszylismy w droge. Na rozgrzewke zrobilismy male kółeczko szukajac szlaku. Trasa byla hmm cos monotonna, las las pola las las i las. W czasie drogi gdy woda sie konczyla, wymyslalismy jak ja zdobyc. Powstał nawet pomysl zeby to zapukac do jakiegos domu i poprosic o cos do picia hiehie. W końcu wyszlismy z lasu i wkroczylismy na droge w kierunku Grabiu. Po drodze zatrzymalismy sie na cmentarzu wojskowym nr4 i nadal myslalismy skad wiac wode. Ruszylismy dalej. Wtedy stał sie cud... Na poczatku wioski stał budynek a w nim czynny sklep i bar. Ah co to za ulga. Kupilismy duuzy zapas wody, jakies batony, ktore zaraz sie roztopiły, zamowilismy ruskie pierogi i zapilismy to kuflem piwa. Po uczcie poszlismy szukac miejsca na nocleg. Przeszlismy popegieerowska Ozenna, znalezlismy strumyk, rozbilismy namiot i umyslimy sie. Chwile pozniej rozszalala sie burza. Dlugo padało, mimo to noc minęła milo i przyjemnie...
Bywalismy razem w beskidzie niskiem. Cóż to były za piekne chwile, pelne szczescia i radosci. Nie straszny nam deszcz, burza, brak wody, jedzenia czy tez grasujące stworzenia nocne wokoło nomiotu. Nawet rozwścieczony byk nie grozny nam. A wyprawa i przygoda ta w minionym tygodniu rozpoczeła sie. Pięć dni trwała i trwać by mogła dalej. Kolezanka nasza Teresa w pierwszy dzień ugosciła nas, a nazajutrz skoro świt w gory wyruszylismy. Gubiąc mapę, w nowa zaopatrzyc sie musielismy i niebawem na szlak niebieski, graniczym zwany tez, wkroczylismy pełni sił. Pogoda słoncem obdarowywała nas i lekkim wiatrem wsród drzew świszczacym. A droga gorska i leśna przed nami rysowała sie. Na granicy ojczyzny, sklep spozywczy o imieniu Bumerang ukazal sie nam, do odwiedzenia hasłami wszelakimi zachęcał. Kiedy prowiant zakupilismy w poszukiwaniu schronienia nocnego udaliśmy sie. Znaleziwszy owe miejsce w lesie, nieopodal strumienia rozbilismy oboz. Rozpalilismy ogien, obmylismy sie z trudow wedrowki i zjedlismy kolacje popijając czajem. Do pozna nocy opowiadalismy historie i legendy ciekawe. Gdy sen i zmeczenie zaczęły ogarniać nas, spac poszlismy rozmyslajac o kolejnym przed nami dniu. I tak pierwszy dzien przygody minał nieubłaganie. Kolejne dni streszcze wam, niebawem juz.
Idąc stroma trasa ku Prehybie zobaczylismy sciezke w glab lasu. Nie wiemy co nas sklonilo zeby zejsc ze szlaku. Ściezka z kazdym metrem robila sie coraz węższa. Przedzieralismy sie przez geste zarosla placzac sie ciagle w pajeczyny. Robilo sie coraz ciemniej, las dopuszczal do nas coraz mniej swiatła. Wkoncu zrobilo sie prawie calkiem ciemno. Nie widzielismy gdzie idziemy. Ktos zauwazył miedzy igłami świerków migajace swiatelko mieniace sie niczym tecza. Gdy doszlismy w miejsce skad jak nam sie wydawało pochodzilo tajemnicza poswiata niczego nie zastalismy... promyk zniknał... -Mobilizujcie sie! - powiedzial jakis glos za nami. Obrocilismy sie przestraszeni. Przed nami w paprociach stała biała kiwająca sie na boki postać. -Mobilizujcie sie! - powtorzyła, podniosla prawą ręke a lewa polozyla na sercu. W tym momecie caly las rozbłysnął różnobarwnymi promieniami. Po kilku sekundach wszytsko sie skonczyło... biała kiwajaca sie postac rozplyneła sie z wiatrem, światłosc rozproszyla sie po drzewach, a korony drzew rozstapiły sie ukazujac błękitne niebo. Cały dzien rozmyslalismy co chciala nam przekazac ta biała kiwajaca sie postac...
W miniona sobote, w godzinach popoludniowych miało miejsce świeto piwa i innych trunkow w okolicach zawady. Bylo milo i wesolo ;) a skonczylo sie jeszcze lepiej..
Wczoraj wraz z kolega Jakubem bywaliśmy w gorach. Celem naszym byl domek drewniany, lecz podmurowany, pod Niemcowa. Posililiśmy sie tam makaronem i popilismy go herbata. Z wieczora gdy saczylismy cabernet i zegnalismy sloneczny dzionek zapoznalismy sie z niejaka Emilia, dziwczyna znad morza. Niedlugo potem nasze grono znajomych powiekszylo sie o Grześka, ktory jeszcze 4 lata temu pochodzil z Piły a teraz z Gdanska, o pana Jaska ktory przygrywał na gitarze, pania podrozniczke misyjna pijaca yerba mate, psa, ktory lubial gry i zabawy rodzaju aport oraz wielu innych radosnie śpiewajacych osob. Byla to glosna i dluga noc...
